วันจันทร์ที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2554

เ พ ร า ะ ค วา ม เ ป็ น ห ญิง


. . .เ พ ร า ะ ค วา ม เ ป็ น ห ญิง . . .จึ ง ท ำ ได้  แ ค่ นิ่ ง เฉย. . .
ยามที่คุณมองผ่านเลย..จะเฉลยก็กลัวไม่ใช่
กับสายตาที่มองมา...อ่านไม่ออกจริง ๆ ว่าคิดอะไร
แค่ธรรมดาทั่วไป หรือเป็นใครที่หัวใจบอกว่าสำคัญ

. . . ที่ ช อ บ พู ด อ อ ก ม า . . . ว่า ค น เ ค ย คุ้ น. . .
จริง ๆ แล้วเพราะคิดว่าคุณ...ต้องการแบบนั้น
ทั้งที่อยากบอกไป ว่าขอได้ไหมช่วยมารักกัน
แต่ก็กลัว~กลัว  สั่น~สั่น ไม่กล้าพูดออกไป

. . . รั บ รู้ บ้ า ง ห รื อ เ ป ล่ า ค น ดี. . .
ว่าหัวใจดวงนี้.....มันทั้งหวั่นและไหว
ถ้าแววตาที่ให้มา..เป็นฉันที่อยู่ข้างใน
ก็ขอได้ไหม..ช่วยเปิดใจบอกให้รู้สักที

. . . ห า ก พ อ มี ฉั น อ ยู่ บ้ า ง ใ น ส า ย ต า . . .
ได้โปรดอย่าแสดงออกมา ด้วยความเฉยชาแบบนี้
อย่าปล่อยให้อ้างว้างบอกให้รู้บ้างก็ดี
ว่าในสายตาที่มีเป็นของฉันคนนี้หรือของใคร
เอ-มิ-กา

หมาหัวเน่า


. . . อ ยู่ ค น เ ดี ย ว แ บ บ เ ห ง า ๆ. . .
รอบตัวปกคลุมด้วยเงาของความเหว่ว้า
เหลียวหาใครสักคนปลอบโยนยามมีน้ำตา
คงมีแค่น้องหมา..ที่คอยห่วงหาอยู่เป็นเพื่อนกัน

. . . คื น นี้ . . . ทั้ ง ค น ทั้ง  ห ม า พ า กั น หั ว เ น่ า. . . 
ใคร ๆ ก็ไม่รักเรา...แม้ความเศร้ายังตามไปเข้าฝัน
จะทำยังไงได้ เมื่อไม่มีใครรัก...ก็ช่างมัน
อย่างน้อยเรายังมีกันและกัน...ในวันที่ไม่มีใคร

. . .ไ ม่ จำ เ ป็ น ต้ อ ง ร้ อ ง ห รื อ ค อ ย ส่ ง เ สี ย ง . . .
ขอแค่เพียงอยู่ข้างกัน...วันที่หวั่นไหว
เพราะแววตาซื่อ ๆ ดูก็รู้ว่าจริงใจ
ที่บางคนไม่เคยมีให้...ทำได้แต่ปากดีไป...เพียงวัน ๆ

เอ-มิ-กา

ข อ ร้ อ ง จ ะ ใ ช้ เ ห ตุ ผ ล อ ะ ไ ร ก็ ไ ด้


ข อ ร้ อ ง จ ะ ใ ช้ เ ห ตุ ผ ล อ ะ ไ ร ก็ ไ ด้
เช่นว่ารักกันมากมาย และอยากใช้ชีวิตร่วมกับเค้า
จะบอกว่าฉันไม่ดีพอ..แล้วขอหยุดคำว่าเรา
หรือเพราะรักกับฉันแล้วมันเศร้า...ก็เอาเถอะ...พูดมา

จ ะ อ้ า ง อะ ไ ร อ อ ก ม า ก็ ไ ด้
กี่หมื่นถ้อยคำมากมาย เท่าที่เธอจะสรรหา
จะใช้เหตุผลอะไร ... สุดท้ายเป็นก็ฉันที่่มีน้ำตา
แต่มันคงดีกว่าที่เธอพูดออกมา...ว่าดีเกินไป

เ พ ร า ะ ไ ม่ เ ข้ า ใ จ จ ริ ง  ๆ   วั น นี้
ที่เธอบอกว่าฉันดี แล้วนี่มันผิดตรงไหน
ต้องให้เลวกี่ครั้งถึงจะชนะคำว่าดีเกินไป
ต้องใจร้ายขนาดไหน..เธอถึงเลิกใช้เหตุผลนี้สักที

ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น ค น อ่ อ น แ อ ข น า ด นั้ น
ถ้าคิดจะเลิกกับฉัน..แค่บอกกันตรง ๆ ก็ได้นี่
พอเหอะนะกับเหตุผลโบราณที่เชยสิ้นดี
และที่อ้่างออกมาทั้งที คิดให้สมเหตุผลกว่านี้ไม่ได้หรือไง

เ ห็ น แ ก่ ค น เ ค ย รั ก กั น ใ ห้ ฉั น แ น ะ น ำ ดี ก ว่ า
ลองเลือกคำร่ำรา..ที่วัยรุ่นสมัยนี้เค้าชอบใช้
สั้น ๆ ง่าย ๆ บอกเลยและกัน  "เธอไม่ใช่"
หรือแค่ "เราเข้ากันไม่ได้" เนี่ยะเทรนด์ใหม่...หัดใช้ดู

ใ ค ร ถู ก ผิ ด

ข อ โ ท ษ ที่ ท ำ เ ธ อ เ สี ย เ ว ล า ม า ห ล า ย ปี
แต่ขอบอกว่าวันนี้  ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น
ฉันเองก็เสียใจ ไม่น้อยกว่าเธอเหมือนกัน
ที่คบมาตั้งนาน  แต่ไม่เคยรู้ว่าฉันคิดอะไร

ค อ ย แ ต่ จ ะ ถ า ม ห า ว่ า ใ ค ร ถู ก ผิ ด
ยิ่งฟังยิ่งหงุดหงิด  แค่นี้ทำไมคิดเองไม่ได้
ทีตอนพูดไม่เคยฟัง ที่ฟังก็ไม่ยอมเข้าใจ
ผู้ชายที่ฉันหลงรักไปไหน คน ๆ นี้เป็นใคร ช่วยบอกที

ค ำ พู ด ห ว า น ๆ ที่ เ ค ย ใ ห้ ห า ย ไ ป ไ ห น ห ม ด
พูดออกมาก็รังแต่ประชด  เถรตรงแบบนี้
อารมณ์น้อยใจ ให้ห่างกันซักพัก เธอตอบว่าดี
เออ!!..ให้มันได้อย่างนี้..คิดเองบ้างสิ ไม่เป็นหรือไง

ฉั น . . ก็ ยั ง ค ง เ ป็ น ฉั น เ ห มื อ น วั น ก่ อ น
แต่เบื่อนิสัยปัญญาอ่อนคิดเองไม่ได้
ผู้หญิงทั้งโลก...เค้าต้องการแค่แฟนใส่ใจ
แล้วไม่รู้หรือไง ว่าทำแบบไหนถึงจะดี

ยั ง รั ก เ ธ อ เ ห มื อ น เ ก่ า แ ล ะ เ ท่ า เ ดิ ม
แค่อยากได้ความเอาใจใส่เพิ่ม..ถึงงอแงแบบนี้
ถ้ารักฉันก็เลิกประชดกันสักที
ถ้าทำได้วันนี้...จะกลับมาเป็นแฟนที่แสนดี..และขี้อ้อนเหมือนเดิม
(ปล.ถ้าทำไม่ได้เลิกกันไปก็ดี..คาราคาซังแบบนี้ ไม่ชอบเหมือนกัน)

ไม่น้อยใจ

ไม่น้อยใจ

ที่ โ ท ร ห า แ ล้ ว เ ธ อ ไ ม่ รั บ
ไม่ต้องรีบโทรกลับก็ได้
ถ้างานยุ่งมากนัก ก็ไม่เป็นไร
อย่าลืมพักผ่อนให้สบายนะคนดี

ที่ โ ท ร ห า ก็ เ พ ร า ะ อ ย า ก โ ท ร
ไม่เคยนึกโมโหเพราะเรื่องนี้
แค่เธอเห็น Misscall ขอรอยยิ้มสักทีสองที
คิดถึงคนทางนี้บ้างก็แล้วกัน

แ ต่ ถ้ า ไ ม่ ส บ า ย เ มื่ อ ไ ห ร่
เศร้า ท้อแท้ หรือทุกข์ใจค่อยโทรหาฉัน
เชื่อใจเธอเสมอว่าไม่มีทางลืมกัน
พักเถอะนะแต่ก่อนหลับฝัน...อย่าลืมคิดถึงฉันบ้างก็พอ

เอ-มิ-กา

ทุ้มในใจ


ยั ง ค ง มี แ ต่ เ ธ อ . . เ ห มื อ น เ ดิ ม ไ ม่ เ ค ย เ ป ลี่ ย น
ต่อให้กาลเวลาหมุนเวียน..ก็จะยังมีเธอแบบนี้
ได้ยินเสียงเพลงทุ้มในใจ...ยิ่งคิดถึงทุกที
แม้ไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้..ไม่เป็นไร

เ พ ร า ะ ภ า พ เ ธ อ ยั ง ชั ด เ จ น . . ใ น ทุ ก ค ว า ม ท ร ง จ ำ
รอยยิ้มและทุกสิ่งที่เธอทำ...ยังคงฝากไว้
มีเธอเสมอในส่วนลึกของหัวใจ
ไม่ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน...ยังคงทุ้มในใจ..ไม่เปลี่ยนแปลง

เอ-มิ-กา
ตอบ

วันฝนตก

น อ น ดู ฝ น ต ก อี ก แ ล้ ว คื น นี้
ที่ว่างข้าง ๆ ก็มี แต่ยังว่างเปล่า
ร้องคลอตามเสียงเพลงที่เปิดไว้เบา ๆ
และแล้วความเหงา...ก็เข้ามาคลอบคลุมหัวใจ

อ ยู่ ดี   ๆ   ฟ้ า ก็ ร้ อ ง เ สี ย ง ดั ง ลั่ น
หวาดและกลัวตัวสั่น หวั่นและไหว
ซุกตัวกับที่นอนซบหมอนหนุนใบใหญ่
แล้วผ้าที่ห่มไว้ ทำไมไม่ทำให้หัวใจหายหนาวสักที

เ ฝ้ า แ ล ะ ร อ ใ ค ร สั ก ค น
จะมานั่งปลอบโยนยามฟ้าฝนหล่นมาแบบนี้
ไม่อยากอยู่แบบเหงา ๆ เบื่อตุ๊กตาหมีตัวเก่าเต็มที
ทำได้แค่หาหนังสือดี ๆ แล้วอ่านให้หลับไปกับมันคืนนี้ ก็เท่านั้นเอง
เอ-มิ-กา

คำขอผ่านดวงจันทร์..ในวันหัวใจสลาย

. . .ก้ ม ห น้ า รั บ ค ว า ม อ้ า ง ว้ า ง.  . เ ค ว้ ง ค ว้ า ง ก ล า ง ล ม ห น า ว. . .
กับเศษหัวใจที่แตกร้าว..ท้อเหลือทนกับปัญหา
พยายามแค่ไหน ไม่อาจฝืนกงล้อแห่งชะตา
ได้แต่เพียงส่งเสียงถึงคนบนฟ้า..ได้โปรดเมตตาเห็นใจ

. . .อ้ อ น ว อ น ส ว ร ร ค์ ผ่ า น ด ว ง จั น ท ร์ ห ลั ง ล ม ฝ น. . .
อธิษฐานกับดวงดาวที่ร่วงหล่น ขอเวลาสักหน่อยได้ไหม
รับรู้แล้ววันนี้ ว่าความทรมานอาการเป็นเช่นไร
แต่ถ้าต้องเสียเขาไป มันเกินรับไหว..ได้โปรดเห็นใจเถิดจันทร์

. . .ข อ ใ ห้ เข า ลื ม ต า   เ พื่ อ ม อ ง ห น้ า กั น สั ก นิ ด. . .
ภาวนาให้ได้เอ่ยสิ่งที่ใจคิด ก่อนลับลาฝัน
ขอแค่เศษเสี้ยวของกาลเวลา เพื่อเอ่ยคำร่ำลากันและกัน
อยากเพิ่งพรากเขาไปแบบนั้น..แล้วฉัน..จะอยู่อย่างไร

. . .รั บ รู้ แ ล้ ว ว่ า ทุ ก สิ่ ง ร อ บ ตั ว ยั ง ค ง เ ห มื อ น เ ดิ ม. . .
แต่หัวใจที่ความร้าวมันเพิ่ม  จะทนอยู่อย่างไรไหว
โลกที่อ้างว้าง  เมื่อขาดเธอเคียงข้าง มันก็กว้างเกินไป
สุดเอื้อมมือคว้าไขว่...เกินจะทำใจให้ยอมรับมัน

. . .ก อ ด ตั ว เ อ ง ส ะ อึ ก ส ะ อื้ น ยื น ร้ อ ง ใ ห้. . .
ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย..ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น
โชคชะตา ลิขิตมาให้เรารักกัน
แล้วใยพรากเขาไปจากฉัน...ฟ้าทำแบบนั้นทำไม...
เมื่อต้องฟังคนที่หัวใจสลายพร่ำถามเราว่า "ฟ้าทำแบบนี้กับเขาทำไม" มันก็ตอบอะไรไม่ถูกจริง ๆ
ด้วยความอาลัย..หลับให้สบายเถิดนะ
เอ-มิ-กา

ข อ ไ ด้ ไ ห ม หั ว ใ จ . . . ใ ห้ ฉั น ไ ด้ ห ยุ ด สั ก พั ก



เ มื่ อ เ ดิ น ต า ม ค ว า ม ฝั น . . . จ น มั น ถึ ง จุ ด อิ่ ม ตั ว
ฉันเองก็หวาดกลัว ไม่รู้จะเดินต่อไปทางไหน
มันอ่อนล้า...กับปัญหาจากใครต่อใคร
หมดแรงจะก้าวต่อไป..ไม่รู้จะหันไปทางไหนดี

ข อ ไ ด้ ไ ห ม หั ว ใ จ . . . ใ ห้ ฉั น ไ ด้ ห ยุ ด สั ก พั ก
มันเหนื่อยและหนัก  เกินจะสู้ต่อแล้ววันนี้
วิ่งตามฝันมานาน...แต่ยังก้าวข้ามไม่ผ่านสักที
ให้ฉันได้หยุดสักพักตอนนี้..ดีกว่าฝืนทำไป

ข อ เ ถ อ ะน ะ ใ ห้ ฉั น ไ ด้ ใ ช้ สิ ท ธิ์ พั ก ร้ อ น
หยุดมันเสียก่อน..ที่จะเดินต่อไม่ไหว
ขอหลบปัญหาสักพัก หลบความรักที่ทำร้ายหัวใจ
หายเหนื่อยเมื่อไหร่..จะกลับมาสู้ใหม่....ให้ดีกว่าเดิม
เอ-มิ-กา

ข อ พ ร จ า ก ฟ า ก ฟ้ า

อ ธิ ษ ฐ า น วิ ง ว อ น … ข อ พ ร จ า ก ฟ า ก ฟ้ า
ช่วยปกปักษ์รักษา..และส่งข่าวหน่อยได้ไหม
บอกเค้าที....ว่ามีคนทางนี้คิดถึงคนไกล
เป็นห่วงขนาดไหน เฝ้าถามไถ่เสมอมา

ฝ า ก เ ตื อ น เ ค้ า สั ก นิ ด ว่ า ฝ น ต ก ทุ ก วั น
อากาศเย็นแบบนั้น..ต้องห่มผ้าหนา ๆ
บอกเค้าอีกหน่อยถ้าไม่สบายต้องรีบทานยา
แล้วห้ามตากฝนนะ เพราะคนไกลตาเค้าห่วงใย

ช่ ว ย ก ร ะ ซิ บ บ อ ก เ ค้ า อี ก นิ ด . . . ว่  า  “คิ  ด  ถึ  ง”
รีบกลับมาให้เร็วอีกนิดหนี่งจะได้ไหม
หลายวันแล้วคนทางนี้ แทบจะขาดใจ
ให้เขากลับมาอย่างปลอดภัย...ขอแค่นี้ได้ไหม...บอกเค้าที
เศร้ามาเยอะและ เอาหวาน ๆ มั่งเนาะ
เอ-มิ-กา

เหนื่อย

เ พ ร า ะ ก ำ ลั ง อ่ อ น แ ร ง แ ล ะ อ่ อ น ล้ า
เต็มไปด้วยปัญหา..ที่คอยรุมเร้า
หวังเพียงคำปลอบใจพอได้บรรเทา
ความเหงา ความเศร้าที่เข้ามา
มั น ท้ อ ไ ป ห ม ด แ ล้ ว วั น นี้
. . . เหน็ดเหนื่อยเต็มทีกับปัญหา. . .
ขอบคุณจริง ๆ สำหรับถ้อยวาจา
ที่พอจะทำให้ใจอ่อนล้า..มีแรงขึ้นมาอีกที
เอ-มิ-กา

. . . ผิ ด เ พ ร า ะ รั ก . . ห รื อเ พ ร า ะ รั ก ผิ ด

. . . ผิ ด เ พ ร า ะ รั ก . . ห รื อเ พ ร า ะ รั ก ผิ ด   อ ย่ า คิ ด เ ล ย ค น ดี...
อย่าวาดฝันว่าละครเรื่องนี้...จะต้องจบลงแบบไหน
จะอะไรก็ช่าง..ขอแค่เรียนรู้บ้างว่ารักเป็นอย่างไร
จะอวสานแบบที่ต้องการหรือไม่..อย่าใส่ใจ...ช่างมัน

จ ะ ม อ ง เ ห็ น เ ป็ น รั ก สี อ ะ ไ ร ก็ แ ล้ ว แ ต่
อาจต้องพ่ายแพ้..ไม่เป็นอย่างที่ใจฝัน
แต่รับรู้เถิดว่าความรู้สึกที่ได้รับจากการรักนั้น
อย่างน้อยก็ยังมีวัน ...ที่เคยได้เห็นมันเป็นสีชมพู
เอ-มิ-กา

จะไม่รั้งเธอไว้....อยากไปก็ไป....ตามใจเธอ

จ ะ ไ ม่ ถ า ม ห า เ ห ตุ ผ ล จ า ก เ ธ อ สั ก ค ำ
ว่าทำไมถึงได้ทำกันแบบนี้
ฉันไม่ดีพอ หรือเธอไม่พอสักที
จะอะไรก็ตามที่มี..ไม่โทษเธอก็แล้วกัน

ถ้ า จ ะ โ ท ษ ก็ ค ง ต้ อ ง โ ท ษ ร ะ ย ะ ท า ง
ที่ทำคนไกลห่างคนหนึ่งให้ไหวหวั่น
โทษท้องฟ้า โทษดวงดาว โทษพระจันทร์
ที่ส่งต่อความรักของฉันได้ไม่ดี

ยิ่ ง ต อ ก ย้ ำ .... จ ะ เ ป็ น ก า ร ซ้ ำ เ ติ ม กั น เ ป ล่ า ๆ
รู้ดีว่าเธอเองก็ปวดร้าว กับเรื่องราวเหล่านี้
แต่ฉันเองก็ไม่ใช่คนที่ดีแสนดี
เพราะอย่างนั้นคงตอบได้แค่นี้ "ไม่เป็นไร"

แ ล้ ว ก ลั บ ม า บ อ ก ตั ว เ อ ง. . .  ต้ อ ง อ ยู่ ใ ห้ ไ ด้ เ ห มื อ น เ ก่ า
แต่จะเลิกเป็นควายที่ต้องมีแต่เขา...แล้วเป็นตัวของเราให้ได้
เมื่อเธอยืนยันว่าความสงสาร..ชนะความต้องการของใจ
ก็จะไม่รั้งเธอไว้....อยากไปก็ไป....ตามใจเธอ

ค ว า ม เ จ็ บ ข อ ง ฉั น มั น ไ ม่ มี เ สี ย ง

เ ค ย เ ห็ น ค ว า ม ส ำ คั ญ . . . ข อ ง ฉั น บ้ า ง ห รื อ เ ป ล่ า
ทำไมไม่รู้บ้างเล่า....ว่าฉันปวดร้าวแค่ไหน
คนที่ยืนข้างเธอวันนี้ คือคนที่เธอควรใส่ใจ
ไม่ใช่ใครต่อใคร...ที่เป็นแค่คนอื่นคนไกลของเธอ

กั บ เ ข า . . . ก็ จ บ ม า น า น เ ห ลื อ เ กิ น แ ล้ว
ทำไมสองตายังฉายแวว ยามพลั้งเผลอ
อาลัยอาวรณ์ คร่ำครวญเหมือนอยากเจอ
ยังเฝ้าฝันละเมอ..เธอเพ้อหาอะไร

ไ ม่ เ ค ย มี สั ก ค รั้ ง  ที่ บั ง คั บ ใ ห้ ม า รั ก กั น
เป็นเธอเองที่บอกกับฉัน...ว่าลืมเขาได้
รอเธอมาเสมอ..แต่เธอกลับคบฉันเพื่อรอใคร
ฉันเองก็คนมีหัวใจ...โปรดรับรู้เอาไว้ว่า "เจ็บเป็น"

ห รื อ เ พ ร า ะ ค ว า ม เ จ็ บ ข อ ง ฉั น มั น ไ ม่ มี เ สี ย ง
เธอเลยทำได้แค่เพียงมองมันไม่เห็น
ถ้าการลืมใครสักคนมันลำบากยากเย็น
ก็อย่าเอาหัวใจฉันไปล้อเล่น...เพราะมันเจ็บเป็นและเจ็บนาน

ยั ง ไ ม่ รู้ จ ะ ลื ม เ ธ อ ไ ด้ ห รื อ เ ป ล่ า

ยั ง ไ ม่ รู้ จ ะ ลื ม เ ธ อ ไ ด้ ห รื อ เ ป ล่ า
แต่ที่แน่ ๆ ฉันปวดร้าวเพราะเธอรู้ไหม
ความรู้สึกผูกพัน  มันทำร้ายกันเกินไป
พยายามลืมแค่ไหน   ก็ทำไม่ได้ซักที

บ อ ก ตั ว เ อ ง ใ ห้ . . ลื ม . . ไ ด้ . . แ ล้ ว. . ใ จ
แต่พยายามเท่าไหร่..ก็ยังจำได้ถึงวันนี้
ลองแล้วนะ...พยายามแล้วจริง ๆ คนดี
แต่เท่าทีมี...มันยังไม่ลืมสักที..ไม่รู้จะทำอย่างไร

แค่คนที่ดีพอ แต่ไม่พอดีในสายตา


ห า ก  รั ก ที่ มี ใ ห้ เ ค้ า  แ ล้ ว มั น ทำ เ ร า ต้  อ ง เ จ็ บ
จะขอเก็บความรักไว้ดีกว่า
เหนื่อยเต็มทีกับการมีน้ำตา
กํบคนที่ไม่เคยเห็นค่าของมัน

เ ป็ น เ พี ย ง ผู้ ห ญิ ง ธ ร ร  ม ดา
ไม่ใช่นางฟ้าที่เลอค่าขนาดนั้น
เพียงคนหนึ่งคนที่เดินบนฝัน
และมีความรักคงมั่นเสมอมา

เ มื่ อ ค ว า ม จ ริ  งใ จ ที่ ใ ห้ ไ  ป
ไม่เคยทำให้เธอลืมเขาได้ ยังคงห่วงหา
แค่คนที่ดีพอ แต่ไม่พอดีในสายตา
จะขอรักตัวเองดีกว่า...เผื่อคนที่เห็นค่า...จะผ่านมาสักวัน

เพราะชีวิตไม่ได้มีไว้ให้ยอมแพ้

เ มื่ อ ค น ห นึ่ ง ค น. . .ยื น อ ยู่ ก ล า ง ถ น น. . .บ น เ ส้ น ท า ง ฝั น
เหนื่อยกับปัญหาร้อยพัน...แต่จะไม่มีวันท้อแท้
ต่อให้ต้องเจ็บใจ เพราะใครต่อใครเขารังแก
เพราะชีวิตไม่ได้มีไว้ให้ยอมแพ้...แย่แค่ไหนก็จะทน

. . . . . . . . . .
แ ล้ ว ป ร ะ ก า ศ ใ ห้ โ ล ก รู้ ไ ว้ . . ว่ า หั ว ใ จ ไ ม่ ใ ช่ แ ก้ ว
ที่แค่กระทบแล้ว..ต้องแหลกสลายปี้ป่น
ใจดวงนี้ของฉันอาจมีวันมืดมน
แต่ขอบอกว่ามันทั้งอึดและจะทน...จนกว่าจะถึงเส้นชัย

. . . . . . . . . .
แ ล ะ เ พ ร า ะ ชี วิ ต คื อ ก า ร เ ดิ น ท า ง
ต่อให้โลกใบนี้มันกว้าง..เกินจะเดินคนเดียวไหว
แต่เอาเถอะนะ. . . ฉั น เ ดิ น ข อ ง ฉั น ไ ด้ . . .ไม่เป็นไร
ปัญหาจะเล็กใหญ่ อย่างมากก็สู้แค่ตาย ก็เท่านั้น

. . . . . . . . . .
ข อ บ อ ก ไ ว้ ต ร ง นี้ . . . ว่ า จ ะ ก้ า ว ต่ อ ไ ป
ต่อให้หนักหรือเหนื่อยขนาดไหน..ไ ม่ มี ท า ง ทิ้ ง ฝั น
ไม่ได้ถือว่าตัวแน่...แ ค่ ไ ม่ คิ ด ย อ ม แ พ้ ก็ แ ล้ ว กั น
"จะชนะหรือไม่ช่างหัวมัน แต่ไม่มีวันที่ฉัน จ ะ ถ อ ด ใ จ"

วันศุกร์ที่ 7 ตุลาคม พ.ศ. 2554

สัญญาหน้าฝน

ยั ง จำ ทุ ก ถ้ อ ย คำ . . . . ที่ พี่ พ ร่ำ สั ญ ญ า
ในวันที่เอ่ยคำร่ำลา  ท่ามกลางสายฝน
หยดน้ำอุ่นจากสองตา ไหลลงมาปะปน
ความห่วงหามันท่วมท้น...เอ่อล้นเต็มหัวใจ
........
พี่ บ อ ก ไ ป ไ ม่ น า น ห ร อ ก แ ก้ ว ต า
คนดีของพี่จ๋า...อย่าร้องให้
สองแขนที่กอดประครองปลอบน้องว่าต้องไป
สองมือที่คอยเช็ดน้ำตาให้..แล้วสัญญาไว้จะรีบกลับมา
........
พี่ จ๋ า . . . . น้ อ ง ห วั่ น ไ ห ว แ ล ะ ห ว า ด ก ลั ว
ยิ่งคืนนี้ฟ้ามืดสลัว..ยิ่งห่วงหา
คิดถึงเหลือเกินแล้ว...นานแค่ไหนที่ไม่พบหน้า
เมื่อไหร่หนอจะกลับมาแล้วกระซิบปลอบน้องว่าไม่เป็นไร
........
คื น นี้ . . . เ สี ย ง ฟ้ า ร้ อ ง คำ ร า ม ลั่ น
น้องกลัวเหลือเกินตัวสั่น หวั่นและไหว
หวนคิดถึงสัญญาหน้าฝนที่คนหนึ่งคนได้ฝากไว้
รีบกลับมาได้ไหม....คิดถึงจนหัวใจจะทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

วันพุธที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2554

ร้อยเหตุผลของคนจะไป


จ ะ ไ ม่ ถ า ม ห า เ ห ตุ ผ ล จ า ก เ ธ อ สั ก ค ำ
ว่าทำไมถึงได้ทำกันแบบนี้
ฉันไม่ดีพอ หรือเธอไม่พอสักที
จะอะไรก็ตามที่มี..ไม่โทษเธอก็แล้วกัน

ถ้ า จ ะ โ ท ษ ก็ ค ง ต้ อ ง โ ท ษ ร ะ ย ะ ท า ง
ที่ทำคนไกลห่างคนหนึ่งให้ไหวหวั่น
โทษท้องฟ้า โทษดวงดาว โทษพระจันทร์
ที่ส่งต่อความรักของฉันได้ไม่ดี

ยิ่ ง ต อ ก ย้ ำ .... จ ะ เ ป็ น ก า ร ซ้ ำ เ ติ ม กั น เ ป ล่ า ๆ
รู้ดีว่าเธอเองก็ปวดร้าว กับเรื่องราวเหล่านี้
แต่ฉันเองก็ไม่ใช่คนที่ดีแสนดี
เพราะอย่างนั้นคงตอบได้แค่นี้ "ไม่เป็นไร"

แ ล้ ว ก ลั บ ม า บ อ ก ตั ว เ อ ง. . .  ต้ อ ง อ ยู่ ใ ห้ ไ ด้ เ ห มื อ น เ ก่ า
แต่จะเลิกเป็นควายที่ต้องมีแต่เขา...แล้วเป็นตัวของเราให้ได้
เมื่อเธอยืนยันว่าความสงสาร..ชนะความต้องการของใจ
ก็จะไม่รั้งเธอไว้....อยากไปก็ไป....ตามใจเธอ

เมื่อหมดรักกัน...อย่าดีกับฉันอีกเลย

ขอร้อง...อย่าถามอีกเลย...ว่าสบายดีหรือเปล่า
เมื่อวันนี้ผ่านพ้นความปวดร้าวมาได้
อย่ามองฉัน...ด้วยสายตาของคืนวันที่ยังมีใจ
อย่าพยายามค้นหาความอ่อนไหว...เมื่อฉันแค่ใครที่ใจไม่ต้องการ

ขอบคุณทุกช่วงเวลาแสนมีค่า..ที่เธอฝากให้
แต่ขอร้องอย่าทำดีกับฉันได้ไหม...ทิ้งไว้เพียงสายลมผ่าน
เมื่อไม่รักกัน...อย่าฝืนแบบนั้นเพราะฉันยิ่งร้าวราว
โปรดอย่าใช้ความสงสาร..มาปิดบังอาการของคนหมดใจ

พอเถอะนะ...หยุดห่วงได้แล้ววันนี้
เพราะหัวใจเริ่มแข็งแรงดี...ยังเต้นต่อไหว
ไม่ต้องขอโทษหรอกนะ..เรื่องเธอมีใคร
เมื่อฉันบอกว่าไม่เป็นไร....ก็ขอให้เข้าใจกัน

จะไม่เอ่ยโทษเธอสักคำคนดี
รู้ว่าห่างไกลขนาดนี้....คงเหนื่อยที่จะเคียงฝัน
แค่โทษโชคชะตา โทษดาว โทษฟ้า โทษพระจันทร์
ที่ไม่อาจส่งความรักของฉัน...ไปถึงเจ้าของหัวใจ

รู้บ้างเถอะนะ...ว่าเห็นหน้าเธอแล้วใจมันสั่น
ยิ่งเธอทำดีแบบนั้น....มันยิ่งหวั่นและไหว
เมื่อไม่รักกันอย่าแสดงกับฉัน เหมือนคืนวันที่มีใจ
ฉันรับความจริงได้...อย่าทำดีนักได้ไหม....ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ

พรุ่งนี้จะไม่มีน้ำตา


ซ บ ห น้ า กั บ ที่ น อ น . . . ห นุ น ห ม อ น ใ บ เ ดิ ม
พยายามลบความปวดร้าวที่เพิ่ม...เติมจนอ่อนล้า
ใช้หมอนใบเก่าคอยซับคราบน้ำตา
หวังเพียงบรรเทาความเหว่ว้า..ที่ค้างคาในใจ

ภ า ว น า กั บ ท้ อ ง ฟ้ า . . . กั บ ห มู่ ด า ว
ขอพรให้ลืมเรื่องราวที่ทำให้อ่อนไหว
นานจนวันนี้...ทำไมไม่ลืมสักทีเล่าหัวใจ
เฝ้าจดจำคนใจร้าย ที่ทิ้งกันไปไม่กลับมา

คื น นี้ . . ข อ เ ถ อ ะ น ะ . . ใ ห้ ฉั น ไ ด้ ร้ อ ง ใ ห้
ขออ่อนแอและอ่อนไหว...เพราะใจมันล้า
เหนื่อยเกินไป กลั้นไม่ไหวแล้วน้ำตา
ปล่อยให้รินออกมา..จนกว่าความปวดปร่าจะหมดหัวใจ

บ อ ก ตั ว เ อ ง ซ้ ำ   ๆ พ รุ่ ง นี้ . . . จ ะ ต้ อ ง ไ ม่ มี น้ ำ ต า
จะไม่อ่อนแอ อ่อนล้า หรือว่าอ่อนไหว
จะต้องลืมทุกอย่างที่ทำให้เสียใจ
....ต้องลืมเธอให้ได้...ถึงเจ็บแค่ไหนก็ขอสั่งหัวใจ..ต้องลืมให้ได้สักที

ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเรา

อ ย า ก บ อก ใ ห้ รู้ ว่ า ยัง รั ก เ ส ม อ . . ค น ดี
ไม่ว่าวันเวลานี้...เธอจะอยู่ที่ไหน
ทุกภาพความทรงจำ...ยังคงย้ำชัดเจนในหัวใจ
ความรักที่เธอฝากไว้...ไม่เคยจางหายตามกาลเวลา

...ข อ บ คุ ณ . . . ที่ ก ลั บ ม า บ อ ก ให้ รู้ . . ว่ า ยั ง คิ ด ถึ ง
แม้ผ่านมานานก็ยังลึกซึ้ง...กับทุกความห่วงหา
เป็นความทรงจำที่ดี....มีค่าที่สุดที่เธอมีมา
และซึ้งจริง ๆ กับถ้อยคำที่ว่า...ยังไม่เคยลืมกัน…

รู้ เ ถ อะ น ะ . . . ว่ า ไ ม่ คิ ด โ ก ร ธ เ ธ อ เ ล ย จ ริ ง ๆ
อาจปวดร้าวบ้างกับบางสิ่ง...ที่เธอทำวันนั้น
เพราะเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจ..ใครเล่าจะกล้าลืมมัน
หากไม่อาจย้อนคืนและวัน....ก็ขอให้ฉันได้จำฝันที่ดี

...ร ะ ห ว่ า ง เ ร า...ไ ม่ ใ ช่ แ ค่ แ ฟ น เ ก่ า...ห รื อ เ พี ย ง เ ง า ข อ ง ค น รู้จั ก
ตั้งแต่แรกพบจนได้รัก....ตราบจนวันนี้
เป็นความผูกพันอันมีค่า แม้ต้องจบด้วยคำร่ำลา ...และผ่านมานานนับปี
รับรู้เถิดว่าระหว่างเราที่มี “คือช่วงเวลาที่ดี....ที่สุด...ของกันและกัน”

"รออีกหน่อยก็หาย เวลาช่วยได้ เดี๋ยวก็ลืม"


. . . อ้ า งว้ า  ง น  ะ เ มื่ อ ไ ม่ มี เ ธ อ ...
บางคราวพลั้งเผลอ คิดว่าเธออยู่ใกล้
ไม่มีแล้วสินะ ความหวงห่วงใย
แววตาที่เธอใช้ จึงเย็นชา

มั น เ จ็ บ น ะ   เ ธ อ  รู้ บ้า ง ไ ห ม
ความอ้างว้างโลมไล้ ใจปวดปร่า
หยดน้ำตาริน วันที่ได้ยินคำลา
มันหมดแรงอ้อนวอน อ่อนล้า เกินรั้งใคร

ยิ้ ม ใ ห้ เ ธ อ  เ มื่ อ จ บ ค ำ ล า
กล้ำกลืนน้ำตา ฝืนตอบเธอให้ได้
"ไม่ต้องขอโทษ..ฉันไม่เป็นอะไร
ขอบคุณความห่วงใย ที่มีให้เสมอมา"


นั่ ง ม อ ง ภ า พเ ธ อ จ น เ ลื อ น ลั บ
กว่าจะฝืนบอกตัวเองให้กลับด้วยใจอ่อนล้า
มันแทบกลั้นไม่ไหวแล้วน้ำตา
เพราะมันทำท่า จะล้นใจ

ก ลั บ ม า น อน ส ะ อื้ น จ น ตั ว สั่ น
อยาร้องตะโกนให้ลั่น กลับมาได้ไหม
เท่าที่มี แค่เสียงเพลงเบาๆ ปลอบใจ
"รออีกหน่อยก็หาย เวลาช่วยได้ เดี๋ยวก็ลืม"

คิดถึงคนไกลที่จากไปไม่กลับมา

 
นั่ ง ค น เ ดี ย ว ม อ ง ฟ้ า . . ม อ ง ดา ว
ในค่ำคืนเหน็บหนาว  น้ำตาไหล
ไม่มีอีกแล้ว...คนดีที่เคยใกล้
ไม่มีใครคอยห่วงใย ปลอบใจ ดูแล

ไม่ มี อี ก แ ล้ ว .. . น้ ำ เสี ย ง ที่แ ส น อบ อุ่ น
ไม่มีไหล่ที่เคยซุกหนุน ยามใจมีแผล
ไม่มีอีกแล้ว...อ้อมแขนที่คลายเศร้า ยามใครเขารังแก
ไม่มีแม้แต่...เสียงกระซิบของลมหายใจ

ห ลั บ ใ ห้ส บ า ย นะ ค น ดี
ไม่ว่าวันเวลานี้เธออยู่ไหน
"รักเธอเสมอ" ไม่เคยคิดเปลี่ยนใจ
และโปรดรับรู้เอาไว้...ไม่ว่านานแค่ไหน
..ฉันมีลมหายใจเอาไว้ เพื่อรักเธอ..
เอ-มิ-กา

กติกาของคนแพ้....คือ...

 
ฝื น ยิ้ ม ใ ห้ กั น ..  ใ น วั น ที่ ต้ อง เ อ่ ย ล า
บอกตัวเองกลั้นน้ำตา...อย่าให้มันไหล
ขืนร้องออกมา...เธอคงรู้ว่า ลังเลใจ
เมื่อตัดสินว่าจะไป  ร้องเพื่อให้เขารั้งไว้...มันได้อะไรขึ้นมา

......~*~......
อ ย่ าเ อ่ ย ค ำ ข อ โ ท ษ . . ใ น สิ่ ง ที่ เ ธ อ ทำ ไ ป
รู้ดีว่าระยะทางที่ห่างไกล..นั่นแหละปัญหา
เมื่อวันนี้เธอมีใคร...ที่เอามาใช้คั่นเวลา
ให้ฉันไปดีกว่า...ที่ต้องเสียน้ำตา...ใช้ความรักร่วมกับใคร

......~*~......
อ ย่ า พู ด อี ก เ ล ย . . . ว่ า รั ก ฉั น ม า ก ที่ สุ ด
เมื่อวันนี้เธอยังหยุดตัวเองไม่ได้
อย่ามายกเหตุผล...ว่าแค่คนสองคนพลาดไป
รับรู้บ้างหรือไม่...ว่าความมักง่าย...มันทำร้ายหัวใจคนรักกัน

......~*~......
ถ้ า ก ติ ก า ข อ ง ค น แ พ้ . . คื อ รั ก แ ท้ ต้ อ ง เ สี ย ส ล  ะ
เราก็เลิกเถิดนะ...ถือซะว่าเป็นรักแท้จากฉัน
ยอมเป็นคนแพ้เสียวันนี้..ดีกว่าชนะแล้วไม่ได้อะไรจากมัน
จบแบบเจ็บ ๆ ดีกว่าเจ็บไม่มีวันจบแบบนั้น...บอกเลยแล้วกัน..ฉันไม่ทน

เหงา...ไม่สบาย

ฝ น ต ก ห นั ก ม า ก
จนไม่อยากจะทำอะไร
หนาว..ตัวรุมเหมือนจะมีไข้
แถมหัวใจก็อ่อนแอ

คิ ด ว่ า อ ยู่ กั บ ค ว า ม เ ห ง า . . จ น ชิ น
แต่ทุกครั้งที่ฝนริน..กลับชะรอยแผล
โดดเดี่ยว อ้างว้าง ขาดคนดูแล
ที่เคยว่าตัวแน่...วันนี้แทบแย่เหมือนกัน

ซุ ก ตั ว กั บ ก อ ง ผ้ า
เหว่ว้า...หัวใจหนาวสั่น
ได้แต่โทษบางคนข้างบนนั้น
ทำไมไม่ส่งคนเหงาเท่าๆกัน..มาให้ฉันสักที