"รออีกหน่อยก็หาย เวลาช่วยได้ เดี๋ยวก็ลืม"

. . . อ้ า งว้ า  ง น  ะ เ มื่ อ ไ ม่ มี เ ธ อ ...
บางคราวพลั้งเผลอ คิดว่าเธออยู่ใกล้
ไม่มีแล้วสินะ ความหวงห่วงใย
แววตาที่เธอใช้ จึงเย็นชา

มั น เ จ็ บ น ะ   เ ธ อ  รู้ บ้า ง ไ ห ม
ความอ้างว้างโลมไล้ ใจปวดปร่า
หยดน้ำตาริน วันที่ได้ยินคำลา
มันหมดแรงอ้อนวอน อ่อนล้า เกินรั้งใคร

ยิ้ ม ใ ห้ เ ธ อ  เ มื่ อ จ บ ค ำ ล า
กล้ำกลืนน้ำตา ฝืนตอบเธอให้ได้
"ไม่ต้องขอโทษ..ฉันไม่เป็นอะไร
ขอบคุณความห่วงใย ที่มีให้เสมอมา"

นั่ ง ม อ ง ภ า พเ ธ อ จ น เ ลื อ น ลั บ
กว่าจะฝืนบอกตัวเองให้กลับด้วยใจอ่อนล้า
มันแทบกลั้นไม่ไหวแล้วน้ำตา
เพราะมันทำท่า จะล้นใจ

ก ลั บ ม า น อน ส ะ อื้ น จ น ตั ว สั่ น
อยาร้องตะโกนให้ลั่น กลับมาได้ไหม
เท่าที่มี แค่เสียงเพลงเบาๆ ปลอบใจ
"รออีกหน่อยก็หาย เวลาช่วยได้ เดี๋ยวก็ลืม"