วันจันทร์ที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2554

ใ ค ร ถู ก ผิ ด

ข อ โ ท ษ ที่ ท ำ เ ธ อ เ สี ย เ ว ล า ม า ห ล า ย ปี
แต่ขอบอกว่าวันนี้  ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น
ฉันเองก็เสียใจ ไม่น้อยกว่าเธอเหมือนกัน
ที่คบมาตั้งนาน  แต่ไม่เคยรู้ว่าฉันคิดอะไร

ค อ ย แ ต่ จ ะ ถ า ม ห า ว่ า ใ ค ร ถู ก ผิ ด
ยิ่งฟังยิ่งหงุดหงิด  แค่นี้ทำไมคิดเองไม่ได้
ทีตอนพูดไม่เคยฟัง ที่ฟังก็ไม่ยอมเข้าใจ
ผู้ชายที่ฉันหลงรักไปไหน คน ๆ นี้เป็นใคร ช่วยบอกที

ค ำ พู ด ห ว า น ๆ ที่ เ ค ย ใ ห้ ห า ย ไ ป ไ ห น ห ม ด
พูดออกมาก็รังแต่ประชด  เถรตรงแบบนี้
อารมณ์น้อยใจ ให้ห่างกันซักพัก เธอตอบว่าดี
เออ!!..ให้มันได้อย่างนี้..คิดเองบ้างสิ ไม่เป็นหรือไง

ฉั น . . ก็ ยั ง ค ง เ ป็ น ฉั น เ ห มื อ น วั น ก่ อ น
แต่เบื่อนิสัยปัญญาอ่อนคิดเองไม่ได้
ผู้หญิงทั้งโลก...เค้าต้องการแค่แฟนใส่ใจ
แล้วไม่รู้หรือไง ว่าทำแบบไหนถึงจะดี

ยั ง รั ก เ ธ อ เ ห มื อ น เ ก่ า แ ล ะ เ ท่ า เ ดิ ม
แค่อยากได้ความเอาใจใส่เพิ่ม..ถึงงอแงแบบนี้
ถ้ารักฉันก็เลิกประชดกันสักที
ถ้าทำได้วันนี้...จะกลับมาเป็นแฟนที่แสนดี..และขี้อ้อนเหมือนเดิม
(ปล.ถ้าทำไม่ได้เลิกกันไปก็ดี..คาราคาซังแบบนี้ ไม่ชอบเหมือนกัน)

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น