วันจันทร์ที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2554

คำขอผ่านดวงจันทร์..ในวันหัวใจสลาย

. . .ก้ ม ห น้ า รั บ ค ว า ม อ้ า ง ว้ า ง.  . เ ค ว้ ง ค ว้ า ง ก ล า ง ล ม ห น า ว. . .
กับเศษหัวใจที่แตกร้าว..ท้อเหลือทนกับปัญหา
พยายามแค่ไหน ไม่อาจฝืนกงล้อแห่งชะตา
ได้แต่เพียงส่งเสียงถึงคนบนฟ้า..ได้โปรดเมตตาเห็นใจ

. . .อ้ อ น ว อ น ส ว ร ร ค์ ผ่ า น ด ว ง จั น ท ร์ ห ลั ง ล ม ฝ น. . .
อธิษฐานกับดวงดาวที่ร่วงหล่น ขอเวลาสักหน่อยได้ไหม
รับรู้แล้ววันนี้ ว่าความทรมานอาการเป็นเช่นไร
แต่ถ้าต้องเสียเขาไป มันเกินรับไหว..ได้โปรดเห็นใจเถิดจันทร์

. . .ข อ ใ ห้ เข า ลื ม ต า   เ พื่ อ ม อ ง ห น้ า กั น สั ก นิ ด. . .
ภาวนาให้ได้เอ่ยสิ่งที่ใจคิด ก่อนลับลาฝัน
ขอแค่เศษเสี้ยวของกาลเวลา เพื่อเอ่ยคำร่ำลากันและกัน
อยากเพิ่งพรากเขาไปแบบนั้น..แล้วฉัน..จะอยู่อย่างไร

. . .รั บ รู้ แ ล้ ว ว่ า ทุ ก สิ่ ง ร อ บ ตั ว ยั ง ค ง เ ห มื อ น เ ดิ ม. . .
แต่หัวใจที่ความร้าวมันเพิ่ม  จะทนอยู่อย่างไรไหว
โลกที่อ้างว้าง  เมื่อขาดเธอเคียงข้าง มันก็กว้างเกินไป
สุดเอื้อมมือคว้าไขว่...เกินจะทำใจให้ยอมรับมัน

. . .ก อ ด ตั ว เ อ ง ส ะ อึ ก ส ะ อื้ น ยื น ร้ อ ง ใ ห้. . .
ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย..ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น
โชคชะตา ลิขิตมาให้เรารักกัน
แล้วใยพรากเขาไปจากฉัน...ฟ้าทำแบบนั้นทำไม...
เมื่อต้องฟังคนที่หัวใจสลายพร่ำถามเราว่า "ฟ้าทำแบบนี้กับเขาทำไม" มันก็ตอบอะไรไม่ถูกจริง ๆ
ด้วยความอาลัย..หลับให้สบายเถิดนะ
เอ-มิ-กา

ข อ ไ ด้ ไ ห ม หั ว ใ จ . . . ใ ห้ ฉั น ไ ด้ ห ยุ ด สั ก พั ก



เ มื่ อ เ ดิ น ต า ม ค ว า ม ฝั น . . . จ น มั น ถึ ง จุ ด อิ่ ม ตั ว
ฉันเองก็หวาดกลัว ไม่รู้จะเดินต่อไปทางไหน
มันอ่อนล้า...กับปัญหาจากใครต่อใคร
หมดแรงจะก้าวต่อไป..ไม่รู้จะหันไปทางไหนดี

ข อ ไ ด้ ไ ห ม หั ว ใ จ . . . ใ ห้ ฉั น ไ ด้ ห ยุ ด สั ก พั ก
มันเหนื่อยและหนัก  เกินจะสู้ต่อแล้ววันนี้
วิ่งตามฝันมานาน...แต่ยังก้าวข้ามไม่ผ่านสักที
ให้ฉันได้หยุดสักพักตอนนี้..ดีกว่าฝืนทำไป

ข อ เ ถ อ ะน ะ ใ ห้ ฉั น ไ ด้ ใ ช้ สิ ท ธิ์ พั ก ร้ อ น
หยุดมันเสียก่อน..ที่จะเดินต่อไม่ไหว
ขอหลบปัญหาสักพัก หลบความรักที่ทำร้ายหัวใจ
หายเหนื่อยเมื่อไหร่..จะกลับมาสู้ใหม่....ให้ดีกว่าเดิม
เอ-มิ-กา

ข อ พ ร จ า ก ฟ า ก ฟ้ า

อ ธิ ษ ฐ า น วิ ง ว อ น … ข อ พ ร จ า ก ฟ า ก ฟ้ า
ช่วยปกปักษ์รักษา..และส่งข่าวหน่อยได้ไหม
บอกเค้าที....ว่ามีคนทางนี้คิดถึงคนไกล
เป็นห่วงขนาดไหน เฝ้าถามไถ่เสมอมา

ฝ า ก เ ตื อ น เ ค้ า สั ก นิ ด ว่ า ฝ น ต ก ทุ ก วั น
อากาศเย็นแบบนั้น..ต้องห่มผ้าหนา ๆ
บอกเค้าอีกหน่อยถ้าไม่สบายต้องรีบทานยา
แล้วห้ามตากฝนนะ เพราะคนไกลตาเค้าห่วงใย

ช่ ว ย ก ร ะ ซิ บ บ อ ก เ ค้ า อี ก นิ ด . . . ว่  า  “คิ  ด  ถึ  ง”
รีบกลับมาให้เร็วอีกนิดหนี่งจะได้ไหม
หลายวันแล้วคนทางนี้ แทบจะขาดใจ
ให้เขากลับมาอย่างปลอดภัย...ขอแค่นี้ได้ไหม...บอกเค้าที
เศร้ามาเยอะและ เอาหวาน ๆ มั่งเนาะ
เอ-มิ-กา

เหนื่อย

เ พ ร า ะ ก ำ ลั ง อ่ อ น แ ร ง แ ล ะ อ่ อ น ล้ า
เต็มไปด้วยปัญหา..ที่คอยรุมเร้า
หวังเพียงคำปลอบใจพอได้บรรเทา
ความเหงา ความเศร้าที่เข้ามา
มั น ท้ อ ไ ป ห ม ด แ ล้ ว วั น นี้
. . . เหน็ดเหนื่อยเต็มทีกับปัญหา. . .
ขอบคุณจริง ๆ สำหรับถ้อยวาจา
ที่พอจะทำให้ใจอ่อนล้า..มีแรงขึ้นมาอีกที
เอ-มิ-กา

. . . ผิ ด เ พ ร า ะ รั ก . . ห รื อเ พ ร า ะ รั ก ผิ ด

. . . ผิ ด เ พ ร า ะ รั ก . . ห รื อเ พ ร า ะ รั ก ผิ ด   อ ย่ า คิ ด เ ล ย ค น ดี...
อย่าวาดฝันว่าละครเรื่องนี้...จะต้องจบลงแบบไหน
จะอะไรก็ช่าง..ขอแค่เรียนรู้บ้างว่ารักเป็นอย่างไร
จะอวสานแบบที่ต้องการหรือไม่..อย่าใส่ใจ...ช่างมัน

จ ะ ม อ ง เ ห็ น เ ป็ น รั ก สี อ ะ ไ ร ก็ แ ล้ ว แ ต่
อาจต้องพ่ายแพ้..ไม่เป็นอย่างที่ใจฝัน
แต่รับรู้เถิดว่าความรู้สึกที่ได้รับจากการรักนั้น
อย่างน้อยก็ยังมีวัน ...ที่เคยได้เห็นมันเป็นสีชมพู
เอ-มิ-กา

จะไม่รั้งเธอไว้....อยากไปก็ไป....ตามใจเธอ

จ ะ ไ ม่ ถ า ม ห า เ ห ตุ ผ ล จ า ก เ ธ อ สั ก ค ำ
ว่าทำไมถึงได้ทำกันแบบนี้
ฉันไม่ดีพอ หรือเธอไม่พอสักที
จะอะไรก็ตามที่มี..ไม่โทษเธอก็แล้วกัน

ถ้ า จ ะ โ ท ษ ก็ ค ง ต้ อ ง โ ท ษ ร ะ ย ะ ท า ง
ที่ทำคนไกลห่างคนหนึ่งให้ไหวหวั่น
โทษท้องฟ้า โทษดวงดาว โทษพระจันทร์
ที่ส่งต่อความรักของฉันได้ไม่ดี

ยิ่ ง ต อ ก ย้ ำ .... จ ะ เ ป็ น ก า ร ซ้ ำ เ ติ ม กั น เ ป ล่ า ๆ
รู้ดีว่าเธอเองก็ปวดร้าว กับเรื่องราวเหล่านี้
แต่ฉันเองก็ไม่ใช่คนที่ดีแสนดี
เพราะอย่างนั้นคงตอบได้แค่นี้ "ไม่เป็นไร"

แ ล้ ว ก ลั บ ม า บ อ ก ตั ว เ อ ง. . .  ต้ อ ง อ ยู่ ใ ห้ ไ ด้ เ ห มื อ น เ ก่ า
แต่จะเลิกเป็นควายที่ต้องมีแต่เขา...แล้วเป็นตัวของเราให้ได้
เมื่อเธอยืนยันว่าความสงสาร..ชนะความต้องการของใจ
ก็จะไม่รั้งเธอไว้....อยากไปก็ไป....ตามใจเธอ

ค ว า ม เ จ็ บ ข อ ง ฉั น มั น ไ ม่ มี เ สี ย ง

เ ค ย เ ห็ น ค ว า ม ส ำ คั ญ . . . ข อ ง ฉั น บ้ า ง ห รื อ เ ป ล่ า
ทำไมไม่รู้บ้างเล่า....ว่าฉันปวดร้าวแค่ไหน
คนที่ยืนข้างเธอวันนี้ คือคนที่เธอควรใส่ใจ
ไม่ใช่ใครต่อใคร...ที่เป็นแค่คนอื่นคนไกลของเธอ

กั บ เ ข า . . . ก็ จ บ ม า น า น เ ห ลื อ เ กิ น แ ล้ว
ทำไมสองตายังฉายแวว ยามพลั้งเผลอ
อาลัยอาวรณ์ คร่ำครวญเหมือนอยากเจอ
ยังเฝ้าฝันละเมอ..เธอเพ้อหาอะไร

ไ ม่ เ ค ย มี สั ก ค รั้ ง  ที่ บั ง คั บ ใ ห้ ม า รั ก กั น
เป็นเธอเองที่บอกกับฉัน...ว่าลืมเขาได้
รอเธอมาเสมอ..แต่เธอกลับคบฉันเพื่อรอใคร
ฉันเองก็คนมีหัวใจ...โปรดรับรู้เอาไว้ว่า "เจ็บเป็น"

ห รื อ เ พ ร า ะ ค ว า ม เ จ็ บ ข อ ง ฉั น มั น ไ ม่ มี เ สี ย ง
เธอเลยทำได้แค่เพียงมองมันไม่เห็น
ถ้าการลืมใครสักคนมันลำบากยากเย็น
ก็อย่าเอาหัวใจฉันไปล้อเล่น...เพราะมันเจ็บเป็นและเจ็บนาน